بهارانه 2
هان تو ابرنوبهار،
گریه کن !
اشک پاک خود به لاله های د شت هدیه کن!
های غنچه ها
به روی شاخه ها
لبا ن به خنده واکنید!
گلبنان باغ آرزو
دامن بهار را پر از شکوفه ها کنید!
های آذرخش
شعله های تازه بر فکن!
وین طلسم تیرگی تو بر شکن !
های رعد
بر شکن سکوت مرگ !
بلبلک!
ترانه نه سرا به شاخ و برگ!
عاشقانه های نو به نه دوباره سازکن!
قاصدک!
ز قلب خون فشامن عشق
باز نامه ای بیار و بازکن!
زان پیام های نو بر آتش درون ما شرارهای نو بزن!
زان شراره ها تو تار ئ پود دل به شعله های نو فکن !
های مردمان
به تن دوباره
جامه های نو کنید!
بزم روزنو
به پا دوباره
با ترانه های نو کنید!
نو بهار و بلبلان چنین خموش!
زاغ ها به شاخه ها نشسته
وای بوف ها فزون !
کرکسان چنان در انتظارخون!
آبشار ها چنان خموش !
رود های خفته
بی خروش!
گله گرگ های گرسنه
در کمین به د شت و کوهسا ر
این دگرچه نوبهار !
های مردم ستوره های دیر سال!
شو تو نو بهار دیگری بسا ز
با ترنم نوا ی سا زخویش!
از پی هزان و بهمنان سرد و دیرپای
نغمه ی بهار را به گوش رهروان رسان!
از فراز قله ی بلند عزم کار ساز خویش!
تقديم به اهل خانه كارگر از طرف سنديكاليست ها
«« سقوط »»
من صدا بودم تو رنگ سكوت
من درخت و تو يه دشت برهوت
من فرازي كه فرودش عشق است
تو فرودي كه شكست ست و سقوط
خيلي دوس داشتي كه با من برابر باشي
نه برابر كه فراتر باشي
پيچكي شدي تو باغ دل من
وقتي كه بايد صنوبر باشي
قفسي شدي واسه بال و پرم
وقتي مي شد توي آسمون من
تپش بال كبوتر باشي
نه برابر نه فراتر بودي
نه صنوبر نه كبوتر بودي
تو فقط فرود همواره خنجر بودي
كاشكي مي شد كه برادر بودي
آره اين يه دردكهنه س ، هميشه
كوه و ميريزن تا دره پر بشه
من اگه كوهم و قله غرور
تو نگاه تو فقط راه عبور
كاشكي ميشد كه برادر باشي
##داود نوروزي##
اتحاد زحمتكشان جامعه مبارك باد
«« كارگر كيست »»
يه روز از شاگردا پرسيد ؟آق معلم ـ كي مي دونه
كارگر كيه چه كاره س هركسي مي دونه پا شه
يه دفعه كلاس به هم ريخت همه از همديگه پرسون
واقعا" كارگر كيه چه كسي مي تونه باشه
يكي با رنگ پريده از ته كلاس صدا زد
اجازه آقا بگيم ما اونه كه غم تو نگا شه
اوني كه هميشه خسته س مثل مرغ پر شكسته س
حسرت يه خواب راحت روي پلك لحظه هاشه
اونه كه عمرشو باخته با غم زمونه ساخته
اونه كه راحت مي تونه با نداري آشنا شه
اونه كه دائم به اسمش مي نويسن عدل و انصاف
آره اون كه عدل و انصاف قصد جونشه بلاشه
عدل و انصاف و بگم مي خواي بدوني باشه مي گم
عدل و انصاف يعني اينكه همه چي برا همه باشه
يعني پنچ تا نون براي مدير و نصفي واسه من
تا بگن اين آقا خيلي بفكر كارگراشه
كارگر ـ كي مي تونه واسه بگه حقمو مي خوام
تازه كمتر از اينا هم كه باشه باز از خداشه
مگه نه اينكه براي له شدن اومده دنيا
سرنوشتش اينو مي گه اينا سهم اين دنياشه
سهم كارگر فقط يه لقمه بخور نميره
كارگر نبايد هيچوقت بخوره، بريزه، بپاشه
خيلي ناراحته مي تونه بره هري و الا
اگه اعتراض كنه پاپوشي گنده توي پاشه
حالا هي بره بياد داد بزنه وكيل بگيره
اصل مطلب اينه كه مديره كيف پول باهاشه
همه قانون و با تبصره هاش مي خره سنار
يعني هر دردي كه داري عزيزم دلار دواشه
كارگر يعني غريبي بي پناه و تك و تنها
مگر اينكه بخودش بياد و عضو سنديكا شه
اتحاد سنديكايي براش اعتبار مياره
جوري كه مي تونه احساس كنه كه دنيا باهاشه
وقتي سنديكا به قدرت برسه مفهومش اينه
بعد از اين نوبت آقاي مديره سر به راه شه
كاش به جاي كارگر مي پرسيدن سنديكا چيه ؟
سنديكا براي خوب زندگي كردن يه تلاشه
قدر اين تلاشو بايد بدونيم دعواها بسه
بعد از اين نمي ذاريم يك نفرم از ما جداشه
ديگه اين شعرم ادامه نمي دم آخه مي ترسم
مثل جر و بحثامون كش بياد و بي محتوا شه
##داود نوروزي ##
به بهانه گرفتن توبه نامه از كارگران اخراجي شركت واحد به جرم سنديكاخواهي
«تعهد نامه »
تــعهد مي دهم ديگر نـگويم حق كـداميـن اسـت
كه پي بردم دفاع از حق جرمي سخت سنگين است
نــمي گـويـم كـه غـارت كــرد نـان سفـره مـا را
نــخواهم بـرد بـيـرون از گـلـيم خـود دگـر پـا را
نـخـواهـم بـعد از ايـن فـرياد مظلومـي شنيد آري
كــه سنگيـن اسـت تـاوان دادن يك عـمر بـيماري
اگـر چـه كـنج زنـدان چشمهايـم را تـومـي بستـي
تـعهد مـي دهـم زيـن پس بـگويم تو به حق هستي
عجب جرمي است هشياري عجب درديست بيداري
چــه سنگين است از انديشه هايـت دسـت بـرداري
چـه تلخ است و چه دشوار ست عمري كارگر باشي
ولـي امـروز بـلاجـبـاريـك جـور دگــر بــاشــي
تــعهد مـي دهـم خـاموش بـاشـم بـعد ازايـن آيا ؟
تــعهـد مــيتـواند كــرد خــاموش آتــش مــا را
شاعر : داود نوروزي
مسئول كميسيون فرهنگي
سنديكاي كارگران شركت واحد
اتــوبوســراني تـهران وحـومـه
«« كارگر »»
اي كه ميگيد اهل دلـــيد نــرخ ما از شمـا شكست
هـر كـدوم از شما اومـد به اسم مابـارشــو بـست
شمــا پـي پـول و پـلــه ماعاشقيــم و كم حواس
شمــا بـه فـكربـيشتـريـد ما كمترين و آس و پاس
شمــا بـه فـكر بـرج ومـا فــكر حـقوق سربــرج
شمــا هـمـيشه سيــرومـا گــرسنه تا آخـربـــرج
سفــره رنـگـيـن شــمـا جـايي واسه نون نداره
سفــره مـــا خـالـيــه و يـه عمره مهمون نداره
جــنگ اومدو قايم شديد مـا عاشقانه خون داديم
غـنايـمش مال شمــا ست اگرچه ما جوون داديم
حالا چي شدكه ما شديـم غـــريبه و شمـا خودي
شمـا همـه كـاره شـد يد مــا اين ميونه نخـودي
ميـگذره ايـن روزاي بـد نـــوبت ما هم مي رسه
فصـل غـزل بـازم مي آد عـــمر حباب يك نفسه
شاعر : داود نوروزي
مسئول كميسيون فرهنگي
سنديكاي كارگران شركت واحد
اتوبوسراني تهران و حومه
«« مائيم و عاشقي »»
گـفتي اگـركه تـن نبودسـر چه مي شــــود
حــالا پرنـده مــرده بــگو پـر چـه مي شود
ايــن عـكس هـاي لال نــــگـفتند نكـته اي
تــكليف نـامــه هاي مـصور چـه مـي شــود
وقـتـي كـه چـوب دار تـن خستـه مـن است
ســر مـانده وطـناب كــه آخـر چه مي شود
بــگــذار بـشكــنند، ســر مـــا و ســنگـــها
مــائيم وعــاشقي بــدرك هر چـه مـي شود
مــا جــز بـه تـيغها بـه كسي دل نـبـسته ايـم
بــا مــا بـگو بــه طـعنه كه دلبرچه مـي شود
وقــتي فــرات تـشنه بـه خــون شهيد ماست
بــگــذر از اين حـديث بـرادر چه مـي شود
بــا نـاله گـفتـمش چـه خـبرازجفاي دهـــر
گفتـا چـه سينه هـاست كـه دفتر چه مي شود
شاعر : داود نوروزي
مسئول كميسيون فرهنگي
سنديكاي كارگران شركت واحد
اتوبوسراني تهران وحومه
«« نيمي »»
خــورده ست ابر لجباز از قرص ماه نـيمــي
مانده ست شبروان را شب رفت و راه نيمـي
اين كوچه ها گواهند كاين خلق لاابالــــي
نيمــي به خـواب نازنـد غــرق گناه نيمــي
اين عابدان مفلوك وين زاهدان مشكــوك
نيمـي شكم پرسـتـنـد در كسـب جاه نيمـي
مـا را فــريب گـندم برد از بـهشت بـيـرون
نيمــي غـلط نـوشـتنـد در اشـتبـاه نـيمــي
مـحتـاج قـرص نـانـيم تـا بــيشتـر بـمانـيـم
نـانـي بــه نـام گـنـدم امـا زكـاه نـيـمــي
جــنـت گـرانـبهـا بـود امـا بـسـي خريدند
نيمـي به بـت پــرسـتـي بـا لا الـه نـيـمــي
حجت قـبول حـاجي نشنيده گـيرش ازمـن
رفته ست بــر سـر تــو از آن كلاه نـيمــي
از عـمر خـود گـرفتـم يك شب سراغ ديدم
نيمي به ناله طي شـد با اشـك و آه نـيمــي
شاعر : داود نوروزي
مسئول كميسيون فر هنگي سنديكاي كارگران شركت واحد اتوبوسراني تهران وحومه
به مناسبت
دستگيري
گروهي
كارگران شركت
واحد اتوبوسراني
تهران در سال 1384
به جرم سنديكا
خواهي
«
بيداري »
چـه نـا
جـوا نـمـردانه
بـه جـرم بيـدا ر ي
تـو
را بـه
بـنـد كشـيـدند
اگـر چـه كـارگـر
ي
تـو
را كـه بالـشـت
از درد و بـسـتـرت
از رنــج
تـو
را كه ا ز هـمـه
خـفتـگان
خـسـتـه
تــري
تـو
را بـه بـنـد
كـشيـدند و ديـگري
بـر خـاك
كـشيده
شـد كه مـبـادا
بـه حـق اشـاره
شـود
تـو
را به بـند
كشيـد نـد تـا كـه زنـجـيـــر
هـزار
بـازوي
در هـم تـنيـده
پـاره شــود
چگونه
مي شود از تو
نگفت و راحت خفــت
در ايـن
زمــانـه نـامـرد
مصـلحت
پــرور
در
ايـن زمانـه كه
هركس ز ترس
بـيـكاري
نـخواسـت
تـا كه بداند
كجاست ريـشه درد
نـخـواستـند
بـدانـنـد
حـاصـل
رنـجــت
تـوسـط
چـه كـسـانـي
چـگونه غـارت
شـد
چـگونـه
ديــدن يـك سـفره
تـهـي ازنـان
بـراي
چـشم تـو و
كـودك تـو
عـادت شـد
هـمـيشه
شـيطـنت عده اي خدا
نـشنـاس
تـو
را مخالف
ديـن
و
كـيان وكـشور
خواند
و آنـكه
حق تـو را
خورده دائـم
از سر عـجز
تـو را
مـقابـل
ايـن
انـقـلاب و رهبر خواند
كـه
گـفـته ماه مـدام
پـشت
ابـر مـي مـانـد
چـراغ
ظلـم كه
گـفتـه نـمي
شـود
خـامـوش
تو
صـبر پـيشه
كـن و
رهـرو
حـقيقـت بـاش
به
هيچ و پوچ
درايـن عرصه
خويش را مفروش
غـميـن
مباش اگر
امروز دسـت تو
بستـه است
دوبـاره
مـيـرسـد آن
روزگـار خوش ، آري
رسـد
بـه مـقصـد و
مقصـود
دشمنـت آن دم
كـه
تـو ز
غـفلـت ، دسـت
از تـلاش
بـرداري
هـر
آنـكه اهـل
تـلاشـسـت و
اهـل
انـديـشـه
زكــج
مــدا ر ي
عـالـم بـه دل
غـمـي
دارد
هـمـيشـه
حـق طـلـب و
پـيـرو ره حـق
بـاش
كــه
راه حـق هـمـه
جـا رهـرو
كـمــي دارد
««
شاعر : داود
نوروزي
»»
مـسئـول
كـمـيـسيـون
فـرهنگي
سنديكاي
كارگران شركت
واحد
اتـوبـوسـراني
تـهران و
حـومـه
«« تــكـلـيـف »»
بـر روي
سندان ضربـه
هاي پتك تـو
عـمـري
هـر آهن
تـفـتـيـده
را شـكلـي
دگـربـخشيـد
هـر جـا كـه
بـودي ، كار
تو رنـج و
تـلاش تو
در سـاخـتن و
درنـظم ايـن
عـالم ثـمر بخشيد
با دستهاي تـو
بس دشت هاي
خشك ولم يزرع
از خـرمـي و
از طـراوت
چـون
بـهشـتـي شـد
بـس خـانـه
هـا كـردي
بـنـا امـا
نـصـيـب تـو
يـك خـانـه
تــاريـك بـا
ديـوار
خـشتـي شـد
بـر خـاك هـر
جـا دسـت تـو افشاند
بذري را
بـاران
رسيـد و قـحط
سالي رخت خود
برچيد
سـهم تـو اما
نـان خشكي
شــدكـه آن را
هـم
دزد گـرانـي
بـي گـمان از
سفــره ات
دزديد
عـالـم بـه
تـو مـديون و
تـو مـديون
بـازويت
فـرق تـو
شـايـد بـا
هـمه، تـنـها
قـناعـت بـود
هـر كـس بـه
فــكـر
بـيشـتـر
امـا بــراي
تــو
چـيـزي كـه
ارزش داشـت
لبخند رضايت
بود
قــدر تــو
را مـردان
سـرمـايـه
نـدانـسـتـنـد
تـنـها
چـپـاول را
بــه خـاطـر
داشـتـنـد آنـها
امــرو ز
امــــا
مـيـتــوانــد
دسـتـهـاي
تــو
د ر دسـت مــن
روشـن كـند
تـكليف فردا را
بــگـذار تـا
فـردايـمان
روشـن تـريـن
بـاشد
فـردا از آن
مـاسـت مـا
بـا هـم اگـر
بـاشيـم
ديـگـرچـپاول
نـيست،سـختي
و محنت نيست
بـا يـك
تـلنـگر بـي
گمان از هـم
نمي پاشيم
رويـاي مـن ،
رويـاي تـو ،
رويـاي
فـرزندت
رنـگـي دگـر
خـواهـد
گـرفـت از
اتـحاد ما
فـرداي
فـرزندان ما
در خود
نـخواهد داشت
فـقر و
نـداري،مـحنت
وغم ، رنج و
سختي را
بـايد از اين
پس قـدر خود
را خوب
بشناسـي
بـايد از اين
پس خـانه ات
روشن ترين
بـاشد
بـايد
بـداني فـقـر
را هـم مي
توان
خـشكانـد
بـايـد از
ايـن پـس فـكر
تـو تـنها
همين باشد
«« شاعـر :
داود نوروزي »»
مسئول
كميسيون
فرهنگي
سنديكاي
كارگران شركت
واحد
اتوبوسرا